17 Eylül 2013 Salı

Anne kaybı ve depresyon



Mayıs ayında yazmışım son postumu,o kadar çok şey oldu ki bu sürede...
Önce kardeşim hastalandı, hastalığını yazmayacağım ama ölümün kıyısından döndü,bir kaç kez operasyon geçirdi, bir kez kalbi durdu...


Bu üzüntünün üstüne Gezi olayları patlak verdi. Öyle bir dönemdi ki sabaha kadar twitter ve facebook başında oturup haber almaya ve paylaşmaya başladım. Üzüntüden bittim gençlere yapılanlara, oğlum da ordaydı, endişeler,üzüntüler derken aşırı zayıfladım, öyle böyle değil. Akşamları ateşim çıkmaya başladı, yorgunluk da cabası...
Doktor doktor gezdik, psikiyatrist majör depresyon tedavisi başlattı. Ege üniversitesinde direkt lösemi araştırıldı, şükür yokmuş. Şimdi bir tek Petct diye bir şey çektirmem gerekiyor. 
Depresyon ilaçlarının çok faydasını gördüm ama.

Ben yaşadığımız her şeyin bir sebebi olduğunu düşünüyorum. İyi ki o depresyon ilaçlarını kullanıyormuşum.
Bu kadar olayın üstüne bir gün canım annem aniden rahatsızlandı, hastaneye götürdük ve 2 saat içinde canımın içi her şeyim annemi kaybettik.
Depresyon ilaçları olmasa bunu kaldırabilirmiydim bilmiyorum, hala da kabullenebilmiş değilim tam olarak, kıyafetleri duruyor, dokunamıyorum, sanki o yaşıyor da o kıyafetleri verirsem ölecek gibi geliyor.

Babamı da 99 da kaybetmiştim gene aniden. Bu tarifsiz bir acı. O kadar düşkündüm ki babama da anneme de, çok büyük bir boşluktayım şimdi

Bir gece rüyamda kendimi kel gördümve saç takıntım başladı, sanırım acıyı unutmak için ruhumun seçtiği bir şey, gün geçmiyor ki saçımla uğraşmayayım, yağlar, bakımlar, deli gibi oldum. Oğlum ve eşim dalga geçiyorlar benimle, watsonstan çıkmaz oldum ya, bu nasıl bir şeyse...

Anne kaybı gerçekten çok zor, bunu yaşayanlara Allahtan sabır diliyorum...

İşte böyle yaşadıklarım mayıstan bu yana, elbet bunu da aşacağım ama zaman gerekiyor.

Oğlum ve eşim için ayakta durmaya çalışıyorum ama içim kan ağlıyor



8 yorum:

  1. Allah sabır versin,çok üzüldüm.
    Ben izinizi kaybetmiştim eskiden blogunuzu takip ediyordum, şimdi Bodrumlu Hayat blogunda gördüm.
    Sevgilerimle.

    YanıtlaSil
  2. teşekkür ederim, çok zor gerçekten, ama atlatacağım

    YanıtlaSil
  3. Allah sabır ve şifa versin...

    YanıtlaSil
  4. teşekkür ederim Allah veriyor sabrını şükür,ama arada öyle bir özlemi çöküyor ki her şey boş geliyor

    YanıtlaSil
  5. Başınız sağ olsun bende kaybedeli 2 seneden fazla oldu annemi aşılması zor bir acı Rabbim mekanlarını cennet eylesin.

    YanıtlaSil
  6. teşekkür ederim Allah rahmet eylesin anneciğinize, çok zor gerçekten

    YanıtlaSil
  7. Allah rahmet eylesin, okurken çok etkilendim, ara ara bloğumu takip edenlerin sitelerine girer incelerim, senin gibi hayvan sever birini görünce çok sevindim...Yaşadıkların gerçekten çok zor, seni hiç tanımıyorum ama şuan senin için tüm pozitif dileklerimi göndermek istiyorum, bende öz le anneme çok düşkünüm, ve annemin bir sürü rahatsızlığı olduğu için bende erken ölürse diye fobi oluştu...Seni bu yüzden gerçekten çok iyi anlıyorumi çocuğun ve eşinle mutlu günler diliyorum....

    YanıtlaSil
  8. canım çoook teşekkür ederim, Allah uzun ömür versin tüm anne-babalara, inan kendini öksüz hissediyorsun, her canım sıkıldığında annem yanımda olmasa bile telefona sarılır arardım, her gün konuşmasam rahat edemezdim, öyle büyük bir boşluk ki bu

    YanıtlaSil

Yorum yazan ellerinize sağlık:)